شهادت علی(ع)

آسمان، غریب تر از همیشه، بغض هایت را گریه می کند...

سنگ فرش های کوفه، بیدارتر از همیشه، هم قدمت می شوند...

دیوارهای کاه گلی، عاشقانه تر از همیشه نگاهت می کنند. نفس هایت غریب تر شده است...

هوای سنگین شب را توان نفس کشیدن با تو نیست...

کوچه های دلتنگ را امشب یارای همراهی کردن نیست...

دقیقه به دقیقه، دلتنگ تر می شوند و تنگ تر می خواهند در آغوشت بکشند تا سر بر شانه های بی تحمل ترک برداشته شان بگذاری و آسوده بخوابی؛ هرچند سال هاست که آسوده خوابیدن را فراموش کرده ای!

حتی سکوت هم امشب خواب را فراموش کرده است...

ماه و ستاره ها لبریز از دلشوره اند؛ همان هایی که گواه تواند...

چه شب های تلخی که با تو در گلوی چاه اشک ریخت ه اند...

احساس خستگی می کنند، نمی توانند سنگینی سنگ فرش های کوچه های شهر را تحمل کنند...

شور برگشتن دارند؛ اما حیف، حیف که محال است...
برگشتن تو از نیم ه راه محال است...

برگشتن تو که اگر تمام عرب به تو پشت می کردند، به دشمن پشت نمی کردی، محال است...

می روی؛ بی خیال اینکه فردا آب بخواندت، آفتاب جارت بزند و غربت، ندیدنت را سوگواری می کند...

شگفت می روی؛ مثل روزی که آمدی؛ روزی که دیوار کعبه را شکافتی و امروز پیشانی ات شکافته خواهد شد... فرشته ها نمازت را صف کشیده اند و تو می روی، می روی تا جبرئیل، نماز را با تو اقامه کند....

می دانی فاطمه (علیهاالسلام )مهربانی بر دوش پرنده ها بهار را به پیشوازت آورده است...

پیامبران خدا ساعت هاست چشم انتظار آمدنت هستند تمام قد ایستاده اند دلشوره نرسیدنت را؛ ایستاده اند تا با آخرین سجده، دلشوره هایشان را لبخند بزنی....

شهادت امام علی(ع)